Onlangs ben ik na lange tijd weer eens op werkbezoek geweest. De term werk slaat als modelspoorder op het bij anderen gaan bekijken van modelbanen; heel leerzaam!
In het verre verleden heb ik dat ook vaak gedaan en inspiratie opgedaan voor de bouw van mijn eigen banen. Het eerste bezoek heeft op mij altijd z’n uitwerking niet gemist: het aanschouwen van een modelbaan die werkelijk helemaal af was. Dat was bij de modelspoorgoeroe die de club in de eerste jaren rijk was. De man had een geweldige collectie met een modelbaan waar ik alleen maar van kon dromen. Vol passie en vol goede voornemens bekijk je thuis de ruimte bestemd voor je mooiste dromen.
Conclusie: beroerd wakker worden uit een droom.
Mijn schoonvader toen dacht mij te helpen met de bouw van een opklapbare baan van 200 x 90 cm. Schoonvader was erg handig (ik niet) dus die baan kwam er tegen de muur in een slaapkamer. Helaas bleek de kamer zonodig ook nog gevuld te moeten met een baby met alle randverschijnselen die er bij horen. Nou u begrijpt het al: de baan opbouw kwam niet echt van de grond. De combinatie, krijsende baby en rails leggen, was geen gelukkige. Baby’s hebben geen volume regelaar voor het reduceren van lawaai en dat kan heel irritant zijn.
Maar er was wel ruimte voor dromen van een mooi ontwerp; dromerig zie je de mooiste banen in de railbladen die altijd veel te groot blijken te zijn. In die periode ben ik -we hebben het over 30 jaar geleden (!)- met regelmaat bij andere clubleden gaan kijken. Als modeltrein-baby-beginneling zuig je die momenten als moedermelk in je op. Bij de club van toen waren enkelen lieden met fraaie modelbanen die voor mijn gevoel helemaal áf waren. In het begin maak je de fout alles mooi te vinden als het maar niet te duur was. Lima was daardoor mijn merk inclusief die gallige rails die zo vreselijk konden vonken. Die krengen waren niet schoon te houden; zelfs SR 24 hielp niet afdoende.
Jaren later, met het krijgen van een lege zolder, kunnen dromen werkelijkheid worden en moet er meer (messing) rails-rails-rails en rails komen. Met het leggen der rails maak je heel veel fouten wat tot frustraties gaat lijden. Oplossing; weer bij anderen gaan kijken die een baan hebben en je voordeel er mee doen; de leermomenten voor de hobby. Dat heb ik toen veelvuldig gedaan er kwam een acceptabel ontwerp dat nu nog als baan in gebruik is.
Is daarmee nu alles klaar?
Nou nee, want met het klimmen der jaren komt er een ander probleem naar voren: hoe kan ik overal toch goed bij (ontsporingen en zo) als de botten wat stijver worden. Conclusie het moet anders: en daarmee zijn we weer terug bij het begin. Er moest een ontwerp komen voor een nieuwe baan die de eigenschap moest hebben; goede hoogte, (dus hoger) “moeilijke plekjes” moeten overal goed bereikbaar zijn, en veel minder rails( dus veel eenvoudiger). Een pakket van eisen zullen we maar zeggen. Er werd weer flink gedroomd; in de bladen stonden alweer van die prachtige banen maar die ook nu weer niet uitvoerbaar bleken te zijn.
Mijn “werkbezoeken” bij een vriend die sinds kort met smalspoor rijdt, ja Rätische Bahn, gaven nieuwe inspiratie. Prachtig die miniatuur Landwasser viaduct en die steile rotspartijen, maar ook dat materieel. Het liet zien wat echte modelbouw is. Er is nu bij weer een plan geboren (geen smalspoor) dat nu op papier gezet wordt en verder uitgewerkt moet worden. Zodra de VUT, of hoe dat over 2 jaren ook heten mag, gaat de bijl er in en moet de nieuwe baan er komen. Grote onzekerheid zal ook deze keer zijn; zijn de kosten op te brengen want met die kredietcrisis en de pensioenfondsen die op instorten staan weet je het maar nooit. Maar men zegt dat je dan wel hééééél veel tijd over hebt. Mijn credo; eerst zien en dan geloven!
Wat wil dit verhaal u nu vertellen: wel, ga nu ook eens uw licht opsteken bij mede-clubgenoten die een modelbanen hebben. Maak een afspraakje en met naast het leerzame van zo’n werkbezoekje is het ook vaak heel gezellig en je leert uw club-hobby-genoten ook eens wat beter kennen.
Van ieders fouten, oplossingen en ideeën is veel te leren!
Een column door Chris Timmer
verzenden...
Loading ...
