KOFFIE!!!
Dat was het verlossende woord dat mijn vrouw op het juiste moment naar boven riep. Ik was een tijd geleden weer eens naar zolder gegaan om mijn treinen te laten rijden. Ach ja, leuke ontspanning toch, even de dagelijkse beslommeringen aan de kant nietwaar? Maar ja, u voelt hem waarschijnlijk al aankomen; het ging weer eens grondig mis; ontsporingen op een moeilijke plek; grrrrr! Je wordt er soms niet goed van!
De timing van de dampende koffie kon niet op een beter tijdstip komen; mijn vrouw bleek daar een feilloos intuïtief gevoel voor te hebben om ontsporingen van mijn brein tegenover die rode DB krengen te voorkomen…
Enige tijd geleden ontspoorde mijn brein op een andere manier; overspannenheid.
De harde schijf onder mijn zilverblonde ietwat (?) kalende hoofddeksel was geheel vol en stond op crashen; niet echt en plezierige ervaring; ik gun het niemand. Mijn arts zei mij veel rust te nemen en voorlopig niet aan het werk te gaan; tijd voor het defragmenteren, opschoning van bestanden en veel ballast in de prullenbak te werpen (om in computertaal te blijven). Ik moest nu maar eens iets leuks gaan doen, aldus een advies dat niet op een recept stond geschreven.
Goede gedachte nietwaar; leuke dingen doen; lezen, fietsen, treintjes en de computer.
Nu wilde het toeval dat ik net een laptop had “gekregen” en binnen handbereik kwam het spel Train Simulator: eureka! Dat was het helemaal. Bij de warme kachel met in de linkerhand een kop koffie, en in de rechter de muis, treintjes spelen. Niks geen gedoe onder de baan en ergernissen over onverklaarbare ontsporingen en storingen. Zelf gaan rijden en besturen van allerlei treinen die je op je de eigen modelbaan hebt staan en rijden door Nederland en Duitsland.
Zeg nu zelf; je eigen plan V, Regiorunner of ICE over de rails jagen; prachtig. Het was zeer verslavend om treinen virtueel te gaan besturen wat overigens niet altijd mee viel. Heel veel arme virtuele passagiers zullen zwaar gemopperd hebben want ze hebben vaak moeten uitstappen voorbij de perrons in het grind omdat de machinist z’n vak nog (steeds) niet verstond en te ver doorgereden was. Ook bij de virtuele hoofd directie van de spoorwegen heb ik geen vrienden gemaakt want er werden enige treinstellen te pletter gereden. Nee, bij hen heb ik ook geen al te beste beurt gemaakt maar ik werd er steeds bedrevener in en steeds werden nieuwe ritten gemaakt; de ervaring kwam.
Die tegenwoordige technieken toch, dat is nog eens wat anders dan waarmee ik mee begon: auto’s en treintjes van plastic (zonder motor) bij OMO Wasmiddelen. De echte modellen kon ik alleen bij Warringa in de etalage bekijken, een winkel in Assen die Märklin verkocht. Ronde de Kerst had men daar een prachtige modelbaan in de etalage staan. Ze waren voor mij onbereikbaar in die tijd.
Terug naar nu: weg met die modelbaan dus maar???
Euh… nou nee dat toch weer niet want op een bepaald moment kreeg ik weer heimwee naar die rode DB boys in HO op zolder want tja, die zijn echt tastbaar en vast te grijpen. Gisteren heb ik ze weer liefdevol in m’n armen gesloten; trafo aan (niks geen digitaal gedoe) en rijden met die hap; heerlijk!
Fijn He? Ja dat wel, maar het duurde toch maar heel even want in die verste hoek ging het weer helemaal mis. Grrrr!!!!!!!!
KOFFIE!!!
Door Chris Timmer
verzenden...
Loading ...
