Ach, alles is maar betrekkelijk

Er zijn zo van die momenten dat je terugkijkt; bijvoorbeeld een tijdje geleden het 30 jarig (!) jubileum van de modelspoorclub, of bij je eigen verjaardag. Een tijdje terug was het weer eens zover, ik moest zo nodig weer eens jarig zijn. Het jarig zijn op zich is natuurlijk toch wel erg leuk: inderdaad, naast de noodzakelijk prullaria ook spoorse cadeautjes. Maar je wordt ook ouder (of is het minder jong, want dat voelt beter) Je voelt je langzaam een oude knurft worden en gaat denken aan vroeger, je jeugd, dwz. de spoorse jeugd. Na als railheiden te zijn geboren, word je op een zeker moment bekeerd en zie je de schoonheid van die treintjes.

Na de prehistorie der ovaaltjes kom je bij de club en daar hoor je termen als BR 58, BR 34 en CoCo locs en nog veel meer. Het zijn voor jou dan nog geheimzinnige vaktermen. Je voelt je als nieuwkomer heel nietig, ja een soort spoorse kleuter. Oudere ervaren leden die al jaren met modelspoor bezig zijn stralen een zeker gezag uit. Die hebben ook allemaal echte modelbanen, tenminste dat zeggen ze, en jij hebt een simpel zootje ongeregeld op een stukje spaanplaat. Je bent dus eigenlijk gewoon nog een simpel “nulletje” op spoors gebied.

Oudere leden van de MSC-Emmen herinneren zich vast nog wel dhr.Louis.B. Hij was in de beginfase van de club (we hebben het over de jaren tachtig) een prominent bestuurslid en ook een autoriteit op het modelspoorgebied. Hij was voor mij het vleesgeworden ideaalbeeld van de modelspoorder. Hij had een schitterende modelbaan thuis. Ik ben een paar keer bij hem thuis geweest en heb naast de prachtige modelbaan waarop naar mijn gevoel de treinen altijd perfect reden, zijn gigantische verzameling modellen, die in grote vitrinekasten stonden, bewonderd. Het waren voor mij allemaal perfecte modellen. In de diverse vitrinekasten keken die glanzende superdure zwarte jongens mij uitdagend aan.

Alles is betrekkelijk
Zo’n blauwe Eloc 1200 met materieel Plan E was toch eigenlijk wel mooi, zeker in schaal 1:1

Je werd daar als eenvoudig railnulletje helemaal stil van, en een zekere eerbied overviel je dan, want mijn paar goedkope treintjes waren natuurlijk geen partij. Misschien kent u ze nog wel: LIMA loc 1200 met blauwe plan E, dat soort werk. Heel bijzonder was de indeling van zijn woning. Zijn totale woonkamer was omgebouwd voor de treinbaan, sterker nog, het was de treinbaan. Zijn keuken en slaapkamer waren het gedeelte waarin hij woonde. Hij was vrijgezel dus dat gaf niet zoveel problemen.

Ik heb een dergelijke indeling, in alle onschuld als jong getrouwde voor ons kersverse huis, ook eens voorgesteld, verachtelijke blikken waren mijn deel, vrouwen! Er werd gemompeld dat een scheiding, tegenwoordig een normaal verschijnsel, dat mogelijk zou kunnen maken. Ik ben er veiligheidshalve maar nooit weer over begonnen want je zou ze op een idee kunnen brengen, duidelijk een leermoment.

Alles is betrekkelijk
Dit was mijn gedroomde baan, het paste in mijn dromen maar niet op mijn zolder…., Miniatur Wunderland te Hamburg, de ultieme modelbaan

Nadien zijn veel termen en mogelijkheden die de hobby biedt mij toch duidelijker geworden want je leert veel van anderen. Met het klimmen der jaren wordt je grijzer en ook wijzer, ik hoor ze thuis al lachen, en groeit je eigen collectie en je treinbaan.
Laatst kwam er een heel jong spoors “nulletje” kijken naar m’n treinbaan en de treinenloop was opdat moment (toevallig?) perfect. Ook keek hij met glimmende ogen naar mijn modellen in de vitrinekast. Termen als BR 58, BR 34 en CoCo locs zeiden hem niets! Voor hem leken het, zo merkte ik wel, allemaal geheimzinnige vaktermen. Begrijpt u dat nou?

Tijden geleden hadden we een grote demonstratie van Winrail. Het computerscherm bevolkte veel lijntjes en cijfertjes. Bert B, onze autoriteit op computergebied, liet in een perfecte show zien hoe baanontwerpen tot stand komen in een taal die ik, simpele modelspoorder, niet begreep. Het leken wel geheimzinnige vaktermen, wat niet zijn schuld was. Vele clubleden begrepen het maar al te goed, ik dus niet. Ik voelde mij weer een computer nulletje, ik werd er helemaal stil van. Toen besefte ik dat ik weer terug was bij af, want computer en treinen zijn de toekomst.
Ik was en ben nog steeds een simpel trein-computer nulletje. Is er nog hoop?

Ach, alles in het leven van een modelspoorder is maar betrekkelijk nietwaar?

Chris Timmer.