Mijn Treinenhobby deel 2

MIJN TREINENHOBBY door Chris.

De loop der jaren
Wie heeft er nu geen hobby, dat is zo iets als een man zonder kleren. In de prehistorie van mijn bestaan waren dat de auto’s. Met vriendjes werden autogaragebedrijven afgestroopt om folders te verzamelen die dan gelijk met plastic auto¬modelletjes voor 10 (!) cent tentoongesteld zouden worden. Dat gebeurde soms zonder voorkennis van ouders op het grote bed in hun slaapkamer. Niet altijd waren ze even blij (zacht uitgedrukt) Vooral niet toen buren kennis maakten met de strategisch naast het bed staande volle po die de bezoekers brutaal aanstaarde…….

Toen kwamen er de vliegtuigen, maar ach, die bevlieging ging ook weer over en de treintjes kwamen in zicht. 40 jaar (!) geleden kon ik van een familielid die “treinenrommel” (vreselijk zo’n uitdrukking natuurlijk) overnemen.. In het begin was er de tapijtperiode. Deze duistere periode in mijn spoorbelevening geschiedde dus op tapijt met daarop voortrazende treinen.

Daarna ontstonden de eerste opklapbare spoorbaantjes met allerlei materieel. Nadat de treinen de heftige (en tijdrovende) concurrentie van het vrouwelijk schoon overleefd hadden, kwam getrouwd en wel, een huis met zolder (ja wel!) in zicht. De zolder werd onmiddellijk door mij gekraakt om daarna niet meer af te staan. Ondanks bestormingen van oprukkend wasgoed en andere voor mij verwerpelijke zaken wist ik deze positie daar te handhaven.

Bij de inbeslagname van een lege zolder kwamen visioenen naar voren van gigantische banen waarbij het Centraal Station Amsterdam slechts een provinciaaltje zou zijn. Ook het materieel was een zootje. Sanering en planning waren een noodzaak. In het begin was het sporenplan groot, groter, erg groot, groots, te groot…. Het was weer een zooitje en de treinenloop ging ook niet altijd vlekkeloos.

O, kent u dat gevoel: Bezoekers willen graag je modelbaan zien en vol trots ga je ze voor naar je spoorse Walhalla op zolder! Rijden met dat spul: nee dus, storingen en frustraties. De opmerkingen: “dat gebeurt anders nooit” komen niet overtuigend over. Het liefst gooi je dan een handgranaat naar die treinenrommel maar gelukkig is de koffie beneden net klaar …….. een fantastisch moment van m’n vrouw. De column Koffie”, elders te lezen op deze website, geeft nog even haarfijn de moeilijke momenten weer. Opnieuw is sanering nodig. Uit allerlei railbladen leerde ik dat eenvoud het kenmerk van de meester kan zijn: minder sporen dus.

Om een lang verhaal kort te houden Er is wat afgesaneerd in de jaren wat mijn vrouw eens deed verzuchtten “bij jou zie ik nooit iets anders dan een kaal spaanplaat landschap” Maar nu rijden mijn treintjes dan hun rondjes door een vergroenend landschap. O ja, en wil zo’n rijdend kreng weer eens niet rijden dan praat ik zachtjes op ze in; dat helpt, moet u ook proberen!

Ik heb lol in de hobby ondank smalende opmerking van treinheidenen die menen te moeten opmerken “zeker treintjes spelen hè?”………
Ik heb lol in de hobby ondanks dat een bezoeker, die timmerman bleek te zijn, en leek te schudden met zijn hoofd, ziende de bijzondere houtconstructies van mijn vele malen ver-bouwde modelbaan. Ik heb nog steeds lol in de hobby ondanks alle storingen, vastlopers, ontsporingen, frustraties en smerige opmerkingen vanuit die grote boze buitenwereld vol (model) treinheidenen om mij heen. Luctor et emergo! Ik worstel maar kom boven!

Mijn modelbaan.
Nu hebt u kennis kunnen maken met het verleden maar hoe staan de zaken er nu voor. Op zolder is nu een modelbaan ontstaan naar Duits voorbeeld: ho, wacht even, niet te snel: het ontstaat nog steeds. De modelbaan evalueert nog steeds want een baan is nooit af en zeker niet die van mij. De evaluatie van de modelbaan is na de begin periode rond het jaar 2000 in een stroomversnelling gekomen door de totale omschakeling van onderwerp: Nederland naar Duitsland.

Op een bepaald moment was ik het gele helemaal NS spul zat en was een verandering nodig om de modelspoorhobby te redden. Een eerste kennismaking tijdens een vakantie aan de Rijn rond het jaar 2000 gaf de ommekeer: Duitse spoorwegen! Nu had ik het het geluk dat ik vaak op beurzen sta voor boekenverkoop en daarbij gingen ook mijn NS treinen ter verkoop en in die periode kon ik het hele spul bijzonder goed verkopen, zo goed zelfs dat tijdens die beurzen direct nieuw Duits materieel kon worden.

De modelbaan werd omgevormd naar Duits voorbeeld in de vorm van een traject langs de Rijn, omgeving St. Goar. Hoe ik tot die beslissing ben gekomen moet u eens lezen in de rubriek “Rheinblick: het verhaal” elders op de site. De modelbaan zoals het er nu bij ligt is functioneel en analoog. Dus geen digitaal gedoe, dat is niet aan mij besteed. Technisch ben ik een knurft en als ik mensen hoor praten over digitalisering en zo dan is dat voor mij vaak Chinees. Ik houd het lekker bij mijn analoge baan die dan ook ingedeeld is met diverse trafo’s. Bloksystemen heb ik ook niet want wat ik vaak gezien heb is dat treinen op blokafstand, kont aan kont rijden en dat vind ik niet natuurlijk. Alles lekker ouderwets, eenvoud is mijn domein.

Mijn Modelspoorhobby 2Mijn Modelspoorhobby 2
Daarbij komt nog bij dat alle treinen digitaliseren mij een kapitaal zou kosten en dat doe ik dus niet meer. Mijn baan staat nu op het punt te “vergroenen”, de aankleding moet nu toch echt beginnen want nu ik met pensioen ben heb je daar tijd voor zeggen ze. Nou dat valt smerig tegen: de concurrentie van andere zaken is groot.

Op de zolder is de modelbaan van 3,5 bij 7 meter en met schuin dak. Binnenkomend staat de spoorbrug omhoog geklapt die links en rechts met elkaar verbind. Rechts is een groot opstelterrein (op niveau 120, zie foto boven) voor vooral goederentreinen. Met een keerlus komt één spoor na een wisselstraat bij het voorste gedeelte dat een groot station moet zijn met veel kopsporen. Het eind en beginpunt van treinstellen en diverse soorten trek-duwcombinaties. Over de spoorbrug gaan sporen die zich splitsen om achter en voor (gescheiden door een rivier) de rest van het parcours (op niveau 110) af te leggen en later weer verdekt bij elkaar te komen. In een doorgangsstation (foto onder) is ook weer een aftakking naar opstelsporen op een nog lager niveau. Het geheel laat een heel gevarieerd treinenbeeld zien in tijdperk NU; dus modern met veel rood, maar dat was u al wel duidelijk de foto’s ziende. Echter, ook ouder materieel rijdt er ook wel eens.

Tot slot
En is daar u alles mee gezegd? Nou nee! De hobby leeft nog stevig voort in al zijn variëteiten want die zijn talrijk. Zoals in het verleden veel gedaan als treinen in het wild fotografen, stukjes schrijven over de hobby, meehelpen bij treinen boeken verkoop op treinenbeurzen, per trein Nederland verkennen, veel lezen en met de club samen dingen doen, het blijft leuk. Je aansluiten bij een modelspoorclub is heel belangrijk gebleken; vrienden maken, leren en samen leuke dingen beleven; dat is de toegevoegde waarde van een club.

Geachte lezer hierbij eindigt dit verhaal dat u in vogelvlucht wil laten kennismaken met mijn hobby die mij blijft boeien.

Mijn Modelspoorhobby 2

Class 66 brullend door de bocht bij Ober Wesel ; een beroemd foto plekje.


Mijn Modelspoorhobby 2

Station Ober Wesel met daar boven het grote imposante kasteel