Mijn Treinenhobby deel 4 aflevering 1

MIJN TREINENHOBBY aflevering 1 door Bert.

Treintjes, één van mijn hobby’s aflevering I – Hoe het begon en groeide.

Volgens mij was het mijn elfde verjaardag (1964) dat ik vol trots van verjaardag geld van familie, ouders en gespaard geld van mijzelf mijn eerste Märklin locomotief kocht. Het was een groene DB E41024 elektrische locomotief (Märklin 3034).

bert deel 1

Mijn 4 jaar oudere broer had na een zware oogoperatie toen hij 8 jaar was bij de speelgoedwinkel iets mogen uitzoeken. Toen hij, met nog het ooglapje voor, een startset van Märklin aanwees in de etalage van de speelgoedwinkel, zijn mijn ouders ’s avonds toch maar even bij de beide grootouders langs gegaan om de aderlating te laten subsidiëren.
Na een aantal jaren was het plezier van mijn broer een beetje vergaan mede waarschijnlijk door één van de verhuizingen waarbij de treinspullen apart van het andere speelgoed werd opgeborgen.

Toen de trein mijn speeldomein werd, kreeg ik wel steeds te horen dat ik na het bouwen van een baantje iets langer met de baan moest gaan rijden. Maar ik vond het bedenken en bouwen leuker. Op de middelbare school heb ik me nog bezig gehouden met banen tekenen met behulp van sjablonen.
Het lukte me steeds om een baan te ontwerpen waarbij ik rails te kort kwam voor het leggen en ik dus bij ouders en grootouders dit wezenlijke tekort onder aandacht moest brengen. Soms leidde dit tot een aanvulling.

bert deel 1

Door de verhuizingen (totaal zo’n 12 stuks) zijn de treinspullen op mijn 17e jaar ook voor een lange periode in verhuisdozen terecht gekomen. Pas rond mijn 33e jaar toen mijn ouders kleiner gingen wonen kwamen de bananendozen weer te voorschijn en werden er een aantal bij mij thuis neergezet. (Volgens mij verdient de ontwerper van de beroemde bananendozen nog postuum een Nobel of andere milieu prijs voor het grootste recycling proces. Als bananendozen konden spreken …. ).

Tevens kreeg mijn broer kriebels over het weggeven van de trein spullen aan mij. Hij had toch als eerst de trein gekregen en hij had een oudste kleinzoon. Dus toch maar de spullen van zolder gehaald en het oudste Märklin metaal rail met nog een massieve middenrail apart gelegd in een doos. De trafo was uit elkaar gehaald en kapot.

bert deel 1bert deel 1

In Den Bosch op een beurs in de Brabant Hallen heb ik toen nog een oude trafo voor hem gekocht. Gelukkig was de catalogus van Märklin, van toen de set gekocht was, er ook bij. Ik kon dus echt aantonen dat die mooie langere goederen wagens niet in de start set gezeten had.

Thuis alles aangesloten en wonder boven wonder reden beide locomotieven meteen alsof ze nieuw waren. De zwarte start locomotief sprong ook nog steeds een cm naar voren of achteren als je van richting veranderde. Mijn vader had ooit zelf een trafo gemaakt met een aparte schakelaar om te wisselen. Ik besefte nu pas dat dat toch iets bijzonder geweest was, want als je die schakelaar indrukte sprong de trein niet naar voren of achteren, maar ging alleen het licht iets feller branden en kon de trein daarna gewoon achteruit rijden. Maar ja ook die trafo was al eens een keer eerder geanalyseerd, waarbij ik veel te veel onderdelen over hield na een eerste poging om hem weer in elkaar te zetten. En mijn vader kan mij niet meer vertellen hoe hij dat geflikt had!
Eén ding weet ik wel, toen ik nog op de middelbare school zat had hij het altijd over Rivarossi en hun mogelijkheid (blijkbaar een eerste hoge frequent signaal poging) om meer treinen op één spoor te kunnen laten rijden.

bert deel 1Aangezien ik geen enkel ruimte had verdwenen ze eerst maar op zolder. We hadden een zolder, maar het 30° dak was in de nok hooguit 150cm hoog, dus niet bepaald een ruimte om een treinbaan te maken.

Bij het jaarlijks opruimen van de zolder kwam ik elke keer de treindozen weer tegen. Voor het jaarlijks kamperen moesten namelijk veel dozen verplaatst worden om de tent en andere kampeerspullen te voorschijn te halen. Rond diezelfde tijd werd ik via een leerling op school gewezen op een treinen beurs in Emmen in de Wipkar. Nadat ik daar geweest was kreeg ik toch wel weer kriebels. Aangezien een andere hobby computers was en ik het tekenen van banen vroeger ook al leuk vond ben ik me daar mee bezig gaan houden.

Ik heb in 1995 het programma Winrail voor Windows 3.1 gekocht. Bij de uitkomst van versie 4.0 in 1998 heb ik nog meegewerkt aan het tot stand komen van de handleiding voor de compiler. Met deze compiler kun jezelf rail, wissels, seinen, … enz. definiëren die dan in een bibliotheek weer gebruikt kunnen worden als object in een baandefinitie.

bert deel 1

Met dit programma tekende ik allerlei banen voor als ik ooit die ene grote treinkamer zou krijgen. Via een HCC dag kwam ik ook meer te weten over het met de computer bedienen van de trein en treinbaan. Het HCCM systeem met print kaarten was technisch wel goed doordacht, maar ik had niets met solderen van elektronica. “Digitaal” werd het nieuwe mode woord. Ik kwam er ook al snel achter dat je voor deze kennis toch echt niet naar een treinen winkel moest gaan. Dus maar lid worden van een treinen club. In Groningen? In Hoogeveen?
Hé in Emmen is er ook één. Op 24 oktober 1987 maar eens de beurs bezocht.

Op 2 november 1987 kreeg ik, een nog met de hand geschreven, brief van de Heer W.L. Hoogendonk met een officiële uitnodiging om op maandag 9 november eens langs te komen op de clubavond in de Anloop. Ik ben meteen maar gebleven (en door rekenend was dus vorig jaar het 25e jaar). In het begin maar niet te veel praten over Märklin, laat staan over digitaal. Maar toch. Eén van de actieve digitaal rijders reed met een eigen systeem, waarbij elk blok via een eigen in machine taal geprogrammeerde taal bestuurt werd. Je kunt dus blijkbaar analoog, analoog digitaal, digitaal analoog, digitaal , met decoder, zonder decoder, …. help …. rijden. Bij sommige decoders in H0 moest je al frezen voor ruimte. Vandaag de dag vinden we het echter al normaal dat zelfs in een Z-trein geluidsmodulen zitten : Klik maar eens op deze link.

Mijn DB E41024 heb ik laten ombouwen via de Stoomfluit in Groningen waarbij meteen een 5 anker motor geplaatst werd. Vervolgens heb ik het Märklin software programma Windigital van de heer Abbink gekocht samen met een Control Unit en Interface. Wow een hele rib uit mijn lijf, maar nu kon ik via de computer de trein laten rijden.

bert deel 1

Maar het volgende probleem was uiteraard waar?
Op de club kon het niet want daar reed men analoog of op de Märklin baan digitaal, maar dat was een afgeleide van het HCCM systeem waarbij elektronica de blokspanning per blok regelde via een eigen in machinetaal geschreven programma. Heel knap, maar erg individueel, want er was maar één persoon die het snapte en er mee kon rijden. Het mooie was wel dat je geen decoder in je trein nodig had, en per blok of 2-rail of 3-rail locomotieven kon aansturen. Maar dat vond ik niet echt digitaal rijden, niet zoals ik het wilde.

Dus zelf maar een demobaantje maken. Lees hiervoor aflevering 2 van mijn verhaal.

Klik hier als u aflevering 2 wilt lezen.