Nooit meer Transrapid?

500 kilometer per uur

TR08

Transrapid

De Transrapid zweeftrein

De Transrapid is een door Siemens ontwikkelde magneetzweeftrein.

Een magneetzweeftrein is een voertuig dat 10 – 20 millimeter boven een baan zweeft door middel van een magneetveld. Deze techniek wordt Magnetic Levitation, kortweg Maglev, genoemd.

In de jaren 80 werd Maglev voor de eerste twee maal commercieel ingezet op relatief korte trajecten en aan lage snelheden: Birmingham Maglev (1984-1995) in het Verenigd Koninkrijk en de M-Bahn (1989-1991) in Berlijn, Duitsland. Dit bleek echter geen onderverdeeld succes.

Bij de Chinese stad Shanghai is sinds 2004 een lijn van het type Transrapid opengesteld voor het publiek. De lijn verbindt de luchthaven met het metronetwerk van de stad.

Een jaar later opende in Japan de Linimo, een magneetzweeftrein op een negen kilometer lange baan.

Transrapid

Transrapid Shanghai

Deze haalt echter slechts 100 km/h. Een hogesnelheidsmagneetzweeftrein is echter wel in aanbouw: de Chūō Shinkansen moet tegen 2027 Tokyo met Nagoya verbinden met een topsnelheid van 505 km/h.

In Zuid-Korea ging in februari 2016 de Incheon Airport Maglev in commerciële dienst als metroliner. Deze werd in Zuid-Korea zelf ontwikkeld.

In het Noordwesten van Duitsland, bij Lathen, tien kilometer van de Nederlandse grens, ligt het project dat in 1987 opgeleverd is, en in 2011 beëindigd, te verroesten.

De droom was:

Met 500 km/u door het hele land zweven, van noord naar zuid. Even van Dortmund naar Düsseldorf, maar ook van München HBF naar München Airport en vanuit Hamburg een avond naar Berlijn, in maar 52 minuten.
 

Het begon in Lathen met de TR08

Tijdens de proeven met de trein kwamen er buitenlandse investeerders met veel vragen. “Zou de Maglev ook tussen New York en Boston, Rio en Sao Paulo kunnen rijden?” “Kan het spoor ook zonder pilaren gebouwd worden?” “Zou het spoor ook gebruikt kunnen worden voor goederen?”

Een enkele keer lieten de verantwoordelijken de Japanse bezoekers niet tot de testritten toe. De angst voor plagiaat van de Duitse geavanceerde technologie van deze uitvinding was hoog te noemen.

TR08TR08
Het was ooit een revolutionaire droom voor iedereen: Tijdens de millenniumwisseling presenteerden Siemens, Thyssen Krupp en de gemeente van Noordrijn-Westfalen een mooie toekomstvisie.

De pendel zou van Dortmund naar Düsseldorf tussen de rijstroken van de A40 met 200 km/u zweven.

In twintig minuten van de Oostrivier naar de provinciale hoofdstad, hetgeen een wereldwijd interessant spektakel moest vormen.

Om de tien minuten zou de Metrorapid stilletjes gestopt zijn aan de stations van Bochum, Essen, Mülheim en Duisburg, en zou na het instappen van de passagiers – geschat op 34 miljoen reizigers per jaar – verder zweven richting eindbestemming.

Echter: Op 22 september 2006 vielen tijdens een proefrit in het Duitse Lathen 23 doden en 10 zwaargewonden, toen de zweeftrein TR 08 (met 31 inzittenden) met een snelheid van ruim 200 km/h tegen een stilstaande dienstwagen botste.

Tr08

Het ongeluk gebeurde door menselijk falen; de controlekamer had zich niet vergewist of de dienstwagen zich nog op het traject bevond.

De twee arbeiders in de dienstwagen wisten zich in veiligheid te brengen door eruit te springen. Ze kwamen ruim vier meter lager op de grond terecht.

Naderhand bleek dat er geen veiligheidsinstallatie was om een dergelijke ramp te voorkomen. Dat werd niet nodig gevonden.

TransrapidMede doordat het betonnen traject van de trein vier tot vijf meter boven de grond is gebouwd, konden hulpverleners het grotendeels verwoeste wrak maar moeilijk bereiken.

De 150 reddingswerkers deden hun werk met behulp van twee hoogwerkers en zochten met speurhonden naar lichamen, waarvan het eerste pas na uren werd geborgen.

Helikopters brachten tien zwaargewonden naar ziekenhuizen in de regio.

De slachtoffers waren familieleden van Transrapid-medewerkers en werknemers van energieconcern RWE, die in de trein metingen verrichtten.

Uw webmaster had juist 2 weken daarvoor met zijn broer uit Limburg, u welbekend, deze rit ook gemaakt.

Na het ongeval werden alle proeven voor drie jaar gestaakt.

TR-08

Technische doorsnede


In 2008 werd de draad weer opgepakt met de nieuwe TR 09

Transrapid

Op dinsdag 5 augustus 2008 werden de testritten met de TR 09 met lage snelheid en over een kort traject begonnen. Het gehele traject moest nog worden omgebouwd.

Op 16 september 2008 zweefde de Transrapid weer met hoge snelheid over het hele traject. De Duitse overheid besloot echter dat er vooralsnog geen passagiers mochten worden vervoerd tijdens de testritten.

Transrapid

Begin 2009 werd dit besluit worden heroverwogen en in januari besloot men echter te stoppen met de testritten.

TR 09De testbaan zou in mei 2009 worden gesloten; echter moederbedrijf IABG wilde de testbaan vooralsnog behouden voor de (naaste) toekomst.

Men was bezig het gehele traject te modificeren ten behoeve van de TR 09.

En vanaf juni 2009 werden er weer bedrijfsgroepen (binnen het eigen werkveld) toegelaten.

Maximaal 15 personen per groep mochten een testrit met de TR 09 meemaken mits zij plaatsnamen in de middelste sectie en bleven zitten gedurende de gehele rit.

Ook het bezoekerscentrum werd na een sluiting van 2 jaar weer opengesteld voor het publiek.

Er werd toen bij de trappen naar het in- en uitstapbordes een kleine lift gemaakt zodat bezoekers die slecht ter been zijn ook in staat worden gesteld een rit mee te maken.

Op 31 december 2011 werd het project echter, omdat de vergunningen verlopen waren, definitief beëindigd en het bezoekerscentrum gesloten.

Op 25 oktober 2016 werd het laatste prototype van Transrapid geveild.

TR-09

Deze 170 ton zware magneettrein van Transrapid zweefde ooit door het Emsland (Nedersaksen),
in de buurt van het Duitse Lathen

Transport van het Prototype was op eigen kosten.

De inmiddels oudere fans en ontwerpers van de zweeftrein mogen rustig een traantje wegpinken – en hadden misschien kunnen meebieden?

TR 09

Ruimte genoeg om een familiefeest in te geven!


Tot 25 oktober 2016 was bij het Frankfurter Vebeg, de verkoop- en sloopondenemer van de staat, de mogelijkheid het laatste prototype van de trein te kopen.

Geschikt voor de grotere tuinen, als de potentiële koper in staat was, de rode, ruim 80 meter lange en 170 tonnen zware voertuig van de langdurige parkeerplaats in Emsland op eigen kosten naar huis kan brengen.

Bronnen: Transrapid, Siemens, Wikipedia e.a.